[bielan]

Fioletowa opaska smuży rękę, przypomina
ucisk stazy. Szafa odsłania niedojedzone papierówki,
wysłane kiedyś listy do siebie, wyrzuty
na hiperkacu.

Wyciśnięty, wypluwam się na ścianę
pomiędzy meble, końcówki napięć
i pokrewne wydzieliny.

Rozmycie gaussowskie na suficie porusza się;
podpowiada: jestem twoją
twarzą wyobrażoną wtórnie, oddaną do
odbicia w innych oczach.

Luminal podany z pędzla do powiek
prosto w kąt ostatniego spojrzenia. Z biurka
zerkają bezmyślnie okulary - zastępowały mrużenie
zapewniały trzeźwość.

Plandeki, pudła, pokrowce. Męczę się pochylaniem do ziemi
po każdy zakurzony oddech. Wśród dźwięków
pchających się w rozpiętość przeciągu wstrzykniemy sobie
pojednawczą ciszę.

[zwyklak]

Za dużo obrazów, za dużo znaczeń. Znoszą się wzajemnie, odbierają tekstowi siłę wyrazu, emocje. Ogólnie forma i treść zabałaganiona. Zostaje główkowanie na siłę. Czekam na Pana lepsze wiersze- bo kilka naprawdę udanych pamiętam,

Daria