[Szamanka]

Wróciłeś. Zdążyłam zapomnieć twój zapach, to przecież cztery lata i ani jednej twojej koszuli. A teraz...doprawdy nie wiem, co zrobić z tym czasem, którego ze mną nie dzieliłeś, udaję więc, że go nie było. Meble wróciły na swoje stare miejsce, a ja staram się uśmiechać tak, jak kiedyś.
Ale nie oszukam zegarów, nie cofnę kart kalendarza tak, by nie dało się zauważyć, że wcześniej ktoś już ich dotykał, ktoś na nie patrzył, ale to nie były ani twoje palce, ani twoje oczy.
Nie rozmawiamy, wydaje się, że tkwimy w niemym filmie, niepewni czy zabiwszy ciszę, zabijemy też siebie.
Z perspektywy zawsze lepiej widać, może dlatego często obserwujemy się zza okien. Zachowujemy się trochę jak obce psy, nie do końca przekonane, czy gwałtowny ruch spowoduje coś dobrego, czy sprowadzi śmierć.
Dziś przedmioty w naszym wspólnym fragmencie świata będą czuć, że znów nas nie ma.

Wolę nie mieć nic, niż mieć coś na niby.